Islamisticki terorizam nije bila jedina pretnja s kojom su se suocavale NATO snage u Bosni i Hercegovini krajem 1995. Vojska bosanskih muslimana je vec intenzivirala svoje pripreme za mogucu obnovu borbi u prolece 1996. Sarajevska glavna komanda je bila resena da bude u stanju potpuno da iskoristi, ako ne da zaista podbode, ocekivane sukobe velikih razmera izmedu americkih snaga i IFOR-a i bosanskih Srba. U obracanju na sarajevskoj TV jos 10. decembra 1995. general Delic je aludirao na te pripreme. "Ako dejtonski sporazum nije postovan, bosanska armija mora da bude garancija da ce on biti sproveden na drugi nacin", sarkasticno je primetio. Sledeceg dana, brigadni general Sead Delic, komandant 2. korpusa osnovanog u Tuzli, bio je jos odredeniji. Bosanskoj armiji su hitno potrebni borbeni avioni, helikopteri, artiljerija i tenkovi da bi stvorila "vojnu ravnotezu koja mora biti postignuta sto je pre moguce", objasnio je. "Bosanska armija mora da bude spremna da resi situaciju vojnim sredstvima ako je potrebno. Mi moramo biti spremni da oslobodio teritoriju." Karakteristicno je da je islamisticko vodstvo vec bilo propisalo tu borbu kao obavezu.

NATO snage su bile rasporedene u toj Bosni i Hercegovini, ne u Sarajevu iz vecernjih vesti na televiziji. Bez obzira na domasaj podrske Klintonove administracije Sjedinjenih Drzava za sarajevsku stvar, elitne snage bosanskih muslimna i njihovi saveznici mudzahedini ostali su zestoko antiamericki i obavezni na podupiranje islamistickog dihada protiv "Velikog Satane". Borbeni islamisti i teroristi nisu i jos uvek ne haju za objavljenu prirodu vojne misije Sjedinjenih Drzava, vec reaguju na samo prisustvo vojnih snaga Sjedinjenih Drzava.

Blize ispitivanje predlozene uloge Sjedinjenih Drzava, i drugih NATO snaga u Bosni i Hercegovini, ukazalo je na potencijalnu pretnju koja postupno raste. Islamisticki teroristi su najpre smerali da izazovu provokacije, podsticuci snage Sjedinjenih Drzava da napadaju snage bosanskih Srba i Hrvata da bi ostvarili pobedu za Sarajevo. Onda, posto bi IFOR preziveo svoju upotrebljivost, posebno u slucaju da Sjedinjene Drzave nisu ostvarile potpunu pobedu nad bosanskim Srbima, islamisti bi stekli "dokaz" o antimuslimanskoj zaveri Sjedinjenih Drzava. To bi zasigurno obezbedilo zeljeno opravdanje za osvetu: antiamericki terorizam da se pobije i ponizi sto je vise moguce Amerikanaca (islamisti, barem, pamte Bejrut). Krajnji cilj ovih teroristickih napada bio bi da se snage Sjedinjenih Drzava nateraju da ubijaju muslimane, makar i u samoodbrani, pokrecuci tako masovniji dihad za koji su i Sarajevo i islamisti uvereni da bi se onda rasirio Zapadnom Evropom i Sjedinjenim Drzavama.

Prema tome - sa od Amerike nametnutim mirovnim sporazumom koji ratne sile smatraju necim sto je jedva malo vise od kratkog predaha unutar krvavog marsa istorije - vaznije pokretacke sile koje dominiraju zbivanjima na Balkanu tokom skoro citave decenije ostaju nepobitne i veoma efikasne. Stoga, mogucnost velikog pozara koji se preobraca u regionalni pa cak i evropski rat ostala je, krajem 1995., najuverljivija pretnja. Konacno, najgore je moguce: sa snagama Sjedinjenih Drzava i teroristima koje podrzava Iran sto krstare po Bosni i Hercegovini; sa Sarajevom jos uvek pristalim da manipulise Vasingtonom da unistava njihove neprijatelje za njih; i sa Klintonovom administracijom pohlepnom da ugodi sarajevskim radikalima cak i na racun NATO snaga rasporedenih u Bosni.