Glavni politicki organ, koji je u SFRJ vodio racuna o organizovanju jugoslovenskih gradjana na radu u zemljama Zapadne Evrope, bila je Savezna konferencija Socijalistickog saveza radnog naroda Jugoslavije (SK SSRNJ). Mada se zaklinjala u princip samoorganizovanja, odnosno u pravilo da nasi ljudi u tudjini treba sami sebi da prave drustvene i kulturne organizacije, SSRNJ, a i Savez komunista Jugoslavije su direktno, preko konzularnih predstavnistava uticali na rad jugoslovenskih klubova i udruzenja. Kako je taj uticaj rastao, tako je rastao i broj tih klubova, iako je talas migracije radne snage iz SFRJ postepeno opadao.

Ta pravilnost se najbolje vidi u cinjenici da je, na primer, 1977. godine u dvanaest najrazvijenijih evropskih imigracionih zemalja bilo svega 248 jugoslovenskih klubova. Najvise ih je radilo u Nemackoj - 95, Svedskoj - 65 i Austriji - 26, a najmanje u Zapadnom Berlinu - 1. Jedanaest godina kasnije, 1988. godine, medjutim, broj jugoslovenskih klubova se ucetvorostrucio na 848. Tada ih je najvise bilo, opet, u Nemackoj - 394, Svedskoj - 122, Francuskoj - 99, Austriji - 94, a najmanje u Norveskoj i Luksemburg u - po tri. Najvechi porast novih klubova zabelezen je u Holandiji, jer je uvechan za deset puta, od 2 na 21.

Analizom naziva ovih klubova, koji su imali i nacionalna obelezja, moze se zakljuciti da Srbi i Crnogorci nisu imali pravo ili nisu zeleli, da isticu svoju naciju. Tako se dogadjalo da su, na primer, Hrvati, Slovenci i Makedonci imali svoje klubove, cak i ribolovacka i planinarska drustva, a da su Srbi, koji su vechina u Svedskoj, imali samo tri srpska drustva "Svetozar Markovich", "Srbija" i "Sindjelich". Zauzvrat, "Vuk Karadzich", "Nikola Tesla" i "Mladen Stojanovich" proglaseni su jugoslovenskim.

Srpska imena korischena su u dijaspori u nazivima klubova samo tamo gde je njihov osnivac bila Crkva ili srpska emigracija. Drzava SFRJ i SKJ su se, medjutim, i prema njima odnosili kao prema drzavnim neprijateljima. Rukovodstvo Srbije je to chutke prihvatalo, a time cak i zvanicno odobravalo ovo politicko pokrstavanje srpstva u jugoslovenstvo.

Prema podacima DKP nase zemlje, iz 1993. godine, srpska dijaspora ima 690 organizacija.

Argentina ima 14 klubova i svi su jugoslovenskog karaktera, dok ih u Australiji ima 106. Najvise ih je u drzavi Novi Juzni Vels - 47 i u drzavi Viktorija - 26. Na petom kontinentu postoji desetak srpskih pravoslavnih crkava i dva manastira, Kalenich kod Kambere i Sveti Sava u Ilejnu kod Melburna. Gotovo sve srpske institucije u Australiji zadrzale su nacionalni karakter, mada ih ima desetak koje se dice svojim jugoslovenstvom.

U Austriji radi 65 "gastarbajterskih" organizacija. Najvise ih je u zoni Beca - 30, Salcburga - 18 i Volfsberga - 17. Polovina njih je srpske, a pola jugoslovenske orijentacije. Belgija ima cetiri, a Luksemburg samo jedno udruzenje nasih radnika. U Danskoj ih je 7, a u Italiji samo 5. Od toga su dva crkvena, jedno u Rimu i drugo u Trstu, dok su institucije u Milanu pred pocetak gradjanskog rata ugasene. Norveska ima 3 udruzenja jugosloven-sko-norveskog prijateljstva, a Holandija dvadesetak i sva su jugoslov enske orijentacije.

U Francuskoj radi 68 organizacija nasih radnika, od cega ih je najvise u zoni Pariza - 26 i Strazbura - 24. Njihova nacionalna orijentacija je polovicna, kao i u Svajcarskoj, gde postiji 18 klubova. Najvise ih je oko Ciriha - 10 i Berna - 5. Nemacka kao zemlja sa najvechim brojem "gastarbajtera" i clanova njihovih porodica iz SR Jugoslavije ima 154 organizacije. U Stutgartu i okolini ih je najvise, cak 68, u Frankfurtu 29, Minhenu 28, Diseldorfu 24, Hamburgu 14, Bonu 7 i Berlinu 4. Jugoslovenska orijenta cija je prisutna jos u 60% ovih udruzenja i klubova. Jugoslovenstvo je dominantno (70%) i u Svedskoj, gde radi 95 nasih organizacija najvise u Stokholmu 18, Geteborgu 16 i Malmeu 8.

Sjedinjene Drzave Amerike imaju pedesetak nacionalnih iseljenickih organizacija cisto srpskog karaktera. Najvise ih je u Klivlendu 15, Cikagu 12 i Micigenu 10. To je zemlja u kojoj ima najvise, devedesetak srpskih pravoslavnih hramova, od kojih su najpoznatiji manastiri Sveti Sava u Libertivilu i Gracanica u blizini Cikaga, a najstarija pravoslavna crkva podignuta je u Dzeksonu tacno pre sto godina. U Kanadi postoji, takodje, devedesetak srpskih organizacija i crkava. U nekim drzavama, kao sto su Novi Zelan d, Juzna Afrika i Juzna Amerika, ima ih manje i uglavnom su jugoslovenskog karaktera.

U Hrvatskoj postoje tri srpske organizacije, u Sloveniji pet, u Madjarskoj jedna i Rumuniji i Makedoniji po dve. Jedino Srbi u Albaniji nemaju nikakvu organizaciju. Interesantno je da od srpskih imena, medju nasim organizacijama najcesche se koriste imena Vuka Karadzicha i Dositeja Obradovicha, pa Nikole Tesla i Petra Petrovicha Njegosa. Prisutno je i ime "Sloga", kao i Karadjordje, a u crkvenim hramovima i klubovima Sveti Sava. Kod organizacija jugoslovenske orijentacije i dalje se koristi kovanica "Bratst vo-jedinstvo", zatim "Jugoslavija", "Domovina", "29. novembar", ali i imena E. Kardelja, R. Koncara, V. Vlahovicha, V. Rolovicha.

Generalni sekretar Svetske srpske zajednice dr Mihailo Misa Milosevich je u vise navrata potvrdio cinjenicu da je oko svih organizacija u dijaspori okupljeno jedva 300.000 Srba, Crnogoraca i Jugoslovena. Takvu procenu, svojevremeno, dao je i Dragoslav Djordjevich, osnivac Sabora srpskog ujedinjenja iz SAD, koji smatra da u tzv. srpskim poslovima u Americi i citavoj dijaspori, ucestvuje jedva do deset odsto nasih ljudi. Ovaj podatak pokazuje da je vechina nasih iseljenika, "gastarbajtera" i "manjinaca" naci onalno pasivna. To ujedno znaci da je i danas glavni zadatak svih srpskih organizacija i asocijacija da aktiviraju preostalih devedeset odsto Srba i Crnogoraca u dijaspori i ukljuce ih u proces ocuvanja i razvijanja srpskog nacionalnog identiteta i u Otadzbini i u tudjini. S obzirom na cinjenicu da su zahvaljujuchi, ponajvise, ratnom stanju na Balkanu i masovnom, ali pojedinacnom odzivu iseljenika da pruze humanitarnu pomoch svom zavucaju, odnosi izmedju matice i dijaspore vrlo bliski, stvoreni su uslovi da se konacno i izgradi most izmedju otadzbinskih i raseljenih Srba.

Od 12. do 14. maja 1994. godine, na inicijativu Srba iz Nemacke, Savezno ministarstvo za rad, zdravstvo i socijalnu politiku, Savezni koordinacioni odbor za humanitarnu pomoch i Crveni krst Jugoslavije organizovali su prvi Sabor davalaca humanitarne pomochi iz srpskih zemalja i dijaspore. Saboru je prisustvovalo oko 120 delegata humanitarnih organizacija iz dijaspore i predstavnici Republike Srpske, Republike Srpske Krajine i SR Jugoslavije. Posle dvodnevne diskusije, Sabor je usvojio prepuruke za rad human iratnih organizacija u Otadzbini i dijaspori i uputio protest Generalnom sekretaru UN Butrosu Galiju zbog zabrane uvoza humanitarne pomochi u SR Jugoslaviju sa zahtevom da se sankcije prema Srbiji i Crnoj Gori ukinu.